Rozmowa z Krzysztofem Komanem Prezesem FUNDACJI POMOCY LUDZIOM NIEPWŁNOSPRAWNYM (FPLN)

Rozmowa z Krzysztofem Komanem Prezesem FUNDACJI POMOCY LUDZIOM NIEPWŁNOSPRAWNYM (FPLN)

61

portret_753x753Biedroneczko leć do nieba, przynieś mi kawałek….szczęścia  

Szanowny Panie Prezesie, proszę przybliżyć czytelnikom historię powstania Fundacji Pomocy Ludziom Niepełnosprawnym.  

Podstawowymi kierunkami działań Fundacji zawsze było niesienie pomocy i edukacja dzieci z niepełnosprawnościami oraz przysposabianie do pracy i samodzielnego życia osób dorosłych z niepełnosprawnościami. Aby móc je realizować w 1990 roku powstaje Świetlica Terapeutyczno-Integracyjna, która po 2 latach przekształca się w Szkołę Podstawową Niepubliczną dla Dzieci z Mózgowym Porażeniem Dziecięcym, w której na początku uczyło się trzech uczniów. Obecnie szkoła nosi nazwę Szkoła Podstawowa Niepubliczna przy Fundacji Pomocy Ludziom Niepełnosprawnym, z działającą przy niej Pozaszkolną Placówką Specjalistyczną.

Tworzenie nowych placówek podyktowane było dbałością o zapewnienie ciągłości edukacyjnej naszych podopiecznych oraz rozszerzanie działalności i niesienie pomocy jak największej liczbie dzieci, młodzieży i dorosłym z niepełnosprawnościami.

W 2000 roku powstaje Gimnazjum Niepubliczne przy FPLN.

W 2002 przy współpracy z PFRON utworzono Warsztaty Terapii Zajęciowej prowadzące zajęcia dla osób dorosłych.

W 2007 utworzono Szkołę Specjalną Przysposabiającą do Pracy, a w 2010 przy Szkole Podstawowej powołaliśmy Zespół Wczesnego Wspomagania Rozwoju, który pracuje z  dzieci od 3 roku życia.

Obecnie obejmujemy opieką ponad 150 dzieci, młodzieży i dorosłych z niepełnosprawnościami sprzężonymi i nadal się rozwijamy.

W 2014 roku zaangażowaliśmy się wspólnie z m.st. Warszawa w tworzenie Mieszkań Chronionych dla osób dorosłych z niepełnosprawnościami, a od września 2015 roku otwieramy filię Szkoły Podstawowe.

Na jakich projektach obecnie skupiacie Państwo swoją aktywność?  

Oprócz stacjonarnych placówek angażujemy się w realizację Projektów finansowanych przez UE w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki oraz bierzemy udział w Konkursach na realizację zadań zleconych przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON). W ramach tych działań szkolimy osoby z niepełno sprawnością w ciekawych zawodach mających popyt na rynku pracy oraz organizujemy im wysoko płatne staże zawodowe Obecnie współpracujemy z ponad 150 osobami.

logo_753x943To wielki wysiłek i zaangażowanie. Ile osób pracuje lub współpracuje poprzez wolontariat z Fundacją?  

Wolontariat jest wspaniałą aktywnością młodych ludzi. Staramy pracować w tym obszarze systemowo poprzez współprace z wyższymi uczelniami kształcącymi przyszłych nauczycieli i terapeutów. Obecnie mamy stałą kadrę wyspecjalizowanych wolontariuszy w ilości kilkudziesięciu osób.

Jakie są Państwa największe sukcesy?  

Istniejemy na rynku już prawie 28 lat i to jest chyba naszym największym sukcesem. Jednak najbardziej jesteśmy dumni z kadry jaka pracuje w naszych placówkach. Szkołach i Warsztatach Terapii Zajęciowej. To są ludzie świetnie wykształceni i oddani dzieciom i osobom z niepełnosprawnoscią 

A ….. co jest dla Fundacji i osób pracujących na rzecz osób niepełnosprawnych największym problemem?  

Problemy towarzyszą każdej aktywności ludzkiej bo po to się realizuje działania aby je przezwyciężać. Towarzyszą nam każdego dnia bo pracujemy głównie z osobami z niepełnosprawnością sprzężoną i sprawia to nam wielką satysfakcję.

Proszę powiedzieć o planach Fundacji na przyszłość.  

Chcielibyśmy utworzyć specjalistyczną placówkę edukacyjna kształcącą nauczycieli szkół masowych jak w sposób profesjonalny pracować z dziećmi o specjalnych potrzebach edukacyjnych. Pomimo, że obecne przepisy oświatowe teoretycznie umożliwiają zapisanie takiego dziecka do każdej szkoły masowej. Jednak podstawową przeszkodą jest brak stosownych zapisów w przepisach szczegółowych dotyczących wymagań kwalifikacyjnych nauczycieli w tym zakresie.Ważną dla nas sprawą jest rozwijanie programu mieszkań chronionych i treningowych aby nasi podopieczni coraz lepiej byli przystosowani do samodzielnego życia. Takim docelowym marzeniem jest zorganizowanie domu z prawdziwego zdarzenia, w którym osoba z niepełnosprawnością będzie miała stosowne wsparcie oraz będzie mogła samodzielnie funkcjonować. 

Dziękuję za rozmowę

Piotr Żołądkowski

 

BRAK KOMENTARZY

Zostaw odpowiedź